Pastoor Horsch stelt zich voor



pastoor Paul Horsch
HOE HET BEGON

Vóór mijn geboorte trok mijn moeder naar Lourdes om haar vurige kinderwens aan Maria voor te leggen. En toen kwam ik. Dat was op 11 juli 1954, op de feestdag van de heilige Benedictus. Sommigen vonden daarom dat ik Ben moest gaan heten, maar mijn moeder had al lang van tevoren besloten om - als het een jongen zou worden - mij Paul te noemen, en zo gebeurde het ook.
Na een onbezorgde jeugd en mijn middelbare schoolopleiding op het Bernardinus- college in Heerlen wilde ik aanvankelijk in de muziek verdergaan en was eigenlijk al zover dat ik het eerste jaar van het conservatorium over zou kunnen slaan (ik speelde elke dag minstens een uur piano en volgde een muziek-theoretische vooropleiding).
Maar ik besefte op een gegeven moment dat ik, om concertpianist te worden, geweldig virtuoos zou moeten zijn - en dat was ik nou ook weer niet - en dat ik om mijn brood te verdienen als pianist, mijn hele leven pianolessen zou moeten geven. Andere opties dan deze twee zag ik niet. En dus ging ik aan juffrouw Bonhomme - die mij op het conservatorium voorbereidde - vertellen, dat ik mijn toekomst toch ergens anders zag. Daarop barstte mijn juf in tranen uit, maar ik was niet te vermurwen: mijn besluit stond vast. Ik zou maatschappelijk werker worden en zou daarvoor naar de Sociale Academie in Sittard gaan. Aan priester worden dacht ik niet. Mijn pastoor had me dat wel eens voorgesteld maar ik wimpelde dat toen onmiddellijk af.

Begin jaren zeventig was de Sociale Academie rood als bloed. Mijn innerlijk verzette zich tegen de socialistische, marxistische opvattingen die alle colleges kleurden. Ik voelde me er niet thuis en ging op zoek. Maar naar wat?
Ik voelde me leeg en raakte uit mijn evenwicht: wat kon het leven mij bieden? Alles leek opeens oninteressant, anderzijds wist ik pertinent zeker dat het leven een zin moest hebben. Op dát punt begon onverwacht het geloof een hoofdrol te spelen: God als enig echt fundament. Zou ik misschien priester moeten worden?
Die gedachte maakte me zo blij, dat ik niet lang wachtte om een afspraak te maken met de bisschop. Op zijn advies hield ik een korte retraite, maar in de stilte kwam mijn innerlijke onrust weer terug. Moest ik dan mezelf helemaal loslaten, inclusief mijn ideeën over een huwelijksleven; en dan de muziek: moest die zomaar heel ver naar de achtergrond verschuiven? Trouwens: ik zou in de wereld toch wel helemaal alleen komen te staan; geen van mijn leeftijd- genoten deed iets met zijn geloof.
En zo ebde het idee van het priesterschap weg. Maar ook de Sociale Academie kon mij niet meer boeien en daarom brak ik die opleiding af en moest toen mijn militaire dienstplicht vervullen.

Aangezien het me wel interessant leek om te schrijven, solliciteerde ik ondertussen bij Dagblad De Limburger en tegelijkertijd - voor de zekerheid - ook bij allerlei andere instanties. "De Limburger" nam mij aan als leerling-journalist en ik werd vrijwel onmiddellijk op pad gestuurd. Ik moet bekennen dat ik trots was toen ik mijn stukjes daadwerkelijk gepubliceerd zag, maar veel verder dan een interview met een imker en met een honderdjarige ben ik nooit gekomen. Als journalist moet je je voor alles interesseren, maar ik was niet nieuwsgierig genoeg. Je moet in een mum van tijd een artikel in elkaar flansen; daarvoor was ik niet snel genoeg. Ik ben meer een figuur van wikken en wegen en wil altijd maar de puntjes op de i.
Toen dan ook van het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds (ABP) het bericht kwam dat ik daar was aangenomen, heb ik bij mijn baas bij de krant erom gesmeekt of ik daar weg mocht voordat mijn proeftijd voorbij zou zijn.

Zo begon ik dan eind 1977 bij het ABP. Vanaf toen begon er weer iets in mij te broeien. Op mijn eerste werkdag vertelde het subhoofd van de afdeling, dat degenen die daar hun ambtenarenleven begonnen, tot aan hun vijfenzestigste verzekerd waren van hun baan. Iets in mij - en ik kan dat niet onder woorden brengen - kwam bij die uitspraak in mij tot opstand. Toch zou ik er nog bijna drie jaar werken...

Op zekere dag kreeg ik een boekje onder ogen met de titel "Wil je eeuwig leven?", geschreven door H.J. Hegger. Mijn eerste reactie was een shock omdat hij me de waarheid over mezelf liet zien (Bijvoorbeeld: "Je maakt jezelf wijs, dat je je in dienst van anderen stelt, maar feitelijk wil je dat alles om jezelf draait"). Maar in tweede instantie ervoer ik een innerlijke vrede, juist omdat het de waarheid was. En vanuit dat vertrekpunt liet hij me zien, dat God mij in zijn eindeloze liefde aanneemt als een geliefd kind: zó, zoals ik ben.
Dit boekje - eigenlijk niet méér dan een brochure - heeft mijn leven veranderd. Feitelijk was het niet meneer Hegger, waren het niet zijn woorden, maar God die mij daar- doorheen aansprak... en riep. Nu kon ik de beslissing nemen om me totaal te geven: de bezwaren van mezelf, de bedenkingen van mijn ouders en het onbegrip van mijn collega's verbleekten bij de vreugde en aantrekkingskracht die afkomstig was van een andere dimensie, vanuit die "ruimte" waarin God woont. Dat maakte de stap naar het seminarie gemakkelijk.
Natuurlijk betekende dat niet, dat ik volgroeid was in het geloof: daarvoor had ik het seminarie nodig en de hele verdere rest van mijn leven. En méér dan dat: Gods eindeloze barmhartigheid, want ook een priesterleven is er een van vallen en opstaan.

Pastoor P. Horsch

 

FEITEN OP EEN RIJTJE

Diakenwijding en benoeming tot diaken-assistent van de parochie Onze Lieve Vrouw Hulp der Christenen te Nieuwenhagen op 19 september 1987.
Priesterwijding en benoeming tot kapelaan in dezelfde parochie op 28 mei 1988.

Benoeming tot pastoor van de parochie Onze Lieve Vrouw Geboorte te Broeksittard op 15 januari 1990.

15 Oktober 1993: Pastoor van de parochie H. Antonius van Padua te Nazaret-Maastricht.

15 November 1998: Pastoor van de parochie St. Petrus' Banden te Heer - Maastricht.

1 Juli 2001: Administrator (= pastoor met tijdelijke benoeming) van de parochie HH. Monulfus en Gondulfus, De Heeg - Maastricht, met behoud van de taken in Heer.
15 Oktober 2001: Pastoor van deze parochie, met behoud van de taken in Heer.

27 Februari 2011: Administrator van de parochie H. Michaël, Heugem - Maastricht, met behoud van de taken in Heer en De Heeg.