Je moet het maar weten Wie bedacht de kruisweg?
Hij is in elke katholieke kerk te vinden: de kruisweg. Een reeks van meestal veertien schilderijen of andere afbeeldingen die het lijden van Christus verbeelden. Maar wie bedacht deze manier om de lijdensweg zo letterlijk uit te beelden?
Het is een goed gebruik – zeker in de Veertigdagentijd – om op vrijdag ‘kruiswegoefeningen’ te houden. En zeker op Goede Vrijdag wordt in bijna elke parochiefederatie wel ergens de kruisweg gebeden. En vaak ook gelopen, door letterlijk van tafereel naar tafereel te gaan. Soms gebeurt dit ook buiten, wanneer er sprake is van een kruiswegpark.
Maar waar komt deze traditie nu vandaan? De vroegste oorsprong ligt natuurlijk in Jeruzalem, waar Jezus gekruisigd werd. Al in de vroegchristelijke kerk trokken mensen op bedevaart naar het Heilig Land en bezochten daar de plekken waar het lijden van Christus zich had afgespeeld. Al vroeg werden deze plekken gemarkeerd door stenen met inscripties.
Vanaf de 13e eeuw waren het de franciscanen die pelgrims meenamen op een rondgang langs veertien zogeheten staties. Maar op bedevaart gaan was duur en gevaarlijk. Wie niet naar Jeruzalem toe kan gaan, moet Jeruzalem in huis halen, moeten veel middeleeuwers gedacht hebben. Zo ontstond de traditie om de kruisweg thuis na te bootsen. Her en der in Europa verschenen vanaf de 15e eeuw de eerste kruiswegen. Eerst alleen in franciscaner kerken en later in alle kerken en in speciale kruiswegparken.
Een man die een grote rol gespeeld heeft in de verspreiding van de kruisweg was de heilige Leonardo da Porto Maurizio (1676-1751). Deze franciscaan trok 40 jaar lang rond door Italië om het geloof te preken en richtte maar liefst 567 kruiswegen op. Op zijn advies besloot paus Clemens XII in 1731 om de kruisweg met veertien staties tot een verplicht onderdeel van het kerkinterieur te verklaren. Vóór die tijd wisselde het aantal van twee tot wel meer dan veertig. Tegenwoordig is het niet ongebruikelijk om aan de veertien staties weer enkele toe te voegen, waaronder de verrijzenis.
Bron: parochiebladenservice Bisdom Roermond
Hoop die sterker is dan de duisternis
In deze tijd, waarin de wereld lijkt te wankelen onder de last van onrust, broosheid en onzekerheid, klinkt de blijde boodschap: de Heer is verrezen. Dit is geen verre herinnering, geen mooi verhaal uit het verleden, maar een levende werkelijkheid die vandaag ons leven wil raken. Wij leven in een moeilijke tijd. Het lijkt soms alsof de duisternis sterker is dan het licht. Maar juist in deze nacht, juist in deze verwarring, klinkt het Paasevangelie met kracht: het leven heeft de dood overwonnen. De verrijzenis van Jezus Christus is geen symbolische troost, maar een concrete gebeurtenis die de geschiedenis heeft veranderd. God zelf is afgedaald in onze dood, in onze angst, in onze verlatenheid en Hij is daar niet gebleven. Hij is opgestaan. Hij leeft.
De leerlingen van Jezus kenden dezelfde angst die wij vandaag kennen. Na zijn dood waren zij opgesloten, bang, zonder hoop. Maar toen zij de Verrezene ontmoetten, veranderde alles. Hun angst maakte plaats voor vrede, hun wanhoop voor vreugde, hun geslotenheid voor een moed die de wereld heeft veranderd.
En dit is ook onze roeping vandaag: ons laten raken door deze levende Heer. Want Pasen is geen idee, het is een ontmoeting. De Verrezene komt ook vandaag binnen in onze gesloten deuren, in onze twijfel, in onze kwetsbaarheid, en zegt: “Vrede zij u.”
In een wereld die vaak gevangen zit in angst en onzekerheid, worden wij uitgenodigd om getuigen te zijn van hoop. Niet omdat wij sterk zijn, maar omdat Hij leeft. Niet omdat wij alles begrijpen, maar omdat wij Hem hebben ontmoet. Pasen nodigt ons uit om opnieuw te vertrouwen. Om onze angst niet het laatste woord te geven. Om te geloven dat God ook vandaag handelt, dat Hij aanwezig is in onze geschiedenis, in onze Kerk, in ons persoonlijk leven.
Misschien voelen wij ons soms zoals de leerlingen: moe, teleurgesteld, zoekend. Maar juist daar, in die realiteit, komt de Heer ons tegemoet. Hij verlaat ons niet. Hij roept ons bij naam. Hij breekt het brood met ons. Hij opent onze ogen. De Heer is werkelijk verrezen en daarom is er hoop. Een hoop die niet teleurstelt, een hoop die blijft, zelfs in het donker, een hoop die ons draagt en ons leven nieuw maakt.
Laten wij deze hoop niet voor onszelf houden. Laten wij haar delen met de wereld, met hen die wanhopen, met hen die zoeken, met hen die lijden. Want Pasen is het begin van een nieuwe schepping, en wij zijn geroepen om daarvan levende tekenen te zijn. Christus is verrezen. Hij leeft. En Hij is met ons alle dagen.
Kapelaan Jean Leonard.