Overleden
12 augustus is Theo Hogenboom overleden.
Hij werd 95 jaar. Jarenlang was hij een van de steunpilaren van onze parochie. Kleine en grote klussen in de kerk samen met het Michaelsgilde. Samen bouwen aan de kerststal, meewerken aan de processie, zingen bij het Michaelskoor. Altijd was hij in de weer voor zijn kerk. Het H. Hartbeeld verzorgen met plantjes. Naarmate hij ouder werd fysiek wat minder, maar hij bleef betrokken bij zijn parochie. Hij was een tevreden , bescheiden man. Hij was begiftigd met gouden handen. Wij als parochiebestuur kijken dankbaar terug naar alle jaren die we samen mochten beleven.
Wij wensen zijn kinderen veel sterkte toe.
Beste Parochianen,
“Hoog, Sammie, kijk omhoog Sammie, want daar is de blauwe lucht”, zo zong Ramses Shaffy 60 jaar geleden hoopvol (https://youtu.be/JyfOHsmMbkE). Afgelopen week mochten we twee keer naar de hemel kijken. Er was een zonsverduistering en we vierden het feest van Maria ten Hemelopneming. Wat betekenen deze gebeurtenissen?
Als het gaat over de zonsverduistering is het interessant om te zien dat de Chinese filosofie van het Taoïsme meent dat alle, ook spirituele, gebeurtenissen op aarde verbonden zijn met aardse en hemelse natuurverschijnselen. Natuurlijk zijn er altijd al zonsverduisteringen geweest, en kunnen ze in elke tijd een andere betekenis krijgen. Hoe zouden wij ze mogen toepassen op de “godsverduistering” zoals we die in onze dagen beleven? God, de zon van ons bestaan, is uit het zicht verdwenen, niet meer relevant voor ons dagelijks leven. Hij die liefde is, lijkt te hebben afgedaan in ons bewustzijn. Wordt vergeten. Maar wat is daarvan het resultaat? Een bevrijde wereld, waarin we eindelijk ontsnapt zijn aan de dwingelandij van zijn geboden? Of eerder een wereld die langzaam de weg kwijt is, een duistere wereld, waar nog weinig hoop op leven is. Oorlogen, rampen, klimaatverandering, ik-zucht. De zin om te leven, vooral bij problemen, verdwijnt. Veel mensen willen zelfs geen kinderen meer.
Hoe vinden we dat Licht, die zinvolheid van het leven, weer terug? Het feest van Maria-ten-Hemelopneming kan ons nieuwe hoop geven. Ze verschijnt als een groot teken aan de hemel, bekleed met de zon, de maan aan haar voeten (Apok. 12). De blauwe lucht waar Ramses over zong is haar mantel, die om ons, haar blauwe planeet, is heengeslagen. Of er onweer, hitte, stormen zijn of droogte, oorlogen en gevechten, ziekte en leed, boven alle wolken is zij moederlijk met ons bezig. Ze laat ons niet alleen, daar in de hemel.
Integendeel. Op meerdere plaatsen is ze verschenen, geneest ze en roept mensen op terug te keren naar haar zon, de Zoon, Jezus, God zelf. Ze biedt aan de rozenkrans te bidden, voor de vrede, om de weg te vinden door het leven. Op de grote afbeelding van Michelangelo in de Sixtijnse kapel over het laatste oordeel wordt die naar beneden gelaten als reddingsboei. Hebt u er wellicht nog een…? Grijp hem vast en bid… u zult een diepe vrede ervaren. Hoog, parochiaan, kijk omhoog parochiaan, want daar is de moeder-maagd…
Pastoor Everard de Jong